Wychowanie dziecka nieposłuszne dziecko

Wyznaczanie i egzekwowanie granic u dziecka

Wychowywanie dziecka dla każdego rodzica jest trudne i jest nauką dla obu stron zarówno dla rodzica jak i dla dziecka. Dla rodzica który wychowuje pierwsze dziecko jest to o tyle duże wyzwanie, że nie miał wcześniej okazji tego robić, czy przygotować się do rzeczonego wychowania – parafrazując wychowanie pierwszego dziecka to niejako zabieg na otwartym sercu.
Oczywiście możesz powiedzieć, że przykład można brać ze swoich rodziców i tego jak nas wychowywali. Niemniej ciężko się odwoływać racjonalnie do czasów naszego wychowania, ponieważ charakter dziecka kształtowany jest przede wszystkim w pierwszych 3-4 latach życia dziecka a z tego okresu raczej niewiele pamiętamy. Oczywiście zawsze można poprosić swoich rodziców o worek dobrych rad lub też poczytać co mądrego piszą w książkach – niestety często osoby, które o wychowaniu dzieci nie mają zielonego pojęcia bo po prostu nigdy nie założyły rodziny i poświęciły się teoretycznej karierze zawodowej w szkole wyższej 😉 No ale dobrze, nie będąc już złośliwym – czasami pewnie można trafić na książki, z których kilka dobrych wskazówek dla siebie możemy wyciągnąć w zakresie wychowania dziecka, ale książki nie dadzą Ci złotej recepty i nie znajdziesz odpowiedzi na wszystkie swoje pytania. Więc niestety sporo rzeczy będziesz musiał przepracować sam na własną rękę a dopiero po kilku latach będziesz miał odpowiedź, czy zrobiłeś dobrą robotę.
Dla dziecka to naturalnie też trudny proces, ponieważ bada świat, bada granice i w sposób ciągły eksperymentuje próbując rodzica podporządkować sobie – wychować 🙂
W dzisiejszym wpisie skupię się głównie na wyznaczaniu i egzekwowaniu granic – wydaje mi się że jest to clue w całym tym „wychowywaniu dzieci”.

Udzielanie pochwał

Sporo się słyszy, że udzielanie pochwał swoim dzieciom nie jest wskazane bo często może prowadzić do zbudowania zbyt dużej pewności siebie u dziecka – rozdmuchania jego ego.
Niestety pozwolę sobie nie zgodzić się z takim podejściem. Samo ustalanie zasad co dziecko powinno a czego nie powinno robić i nie podtrzymywanie tego w odpowiedni sposób niestety będzie prowadziło do tego, że dziecko będzie zapominało o wyznaczonych granicach. Nie ma nic lepszego jak pochwalenie dziecka za to, że zrobiło coś dobrze – będzie to dla dziecka nobilitujące i będzie u niego powodowało naturalne przypominanie o tym, że to co robi jest dostrzegane i doceniane – więc warto.

Przykładem pochwały może być: „Pięknie posprzątałeś swój pokój. Książki równo ustawiłeś, zaścieliłeś łóżko – jestem z Ciebie dumny i pochwalę Cię mamie”.

Jak chwalić dziecko

  • uzależniaj pochwałę od zachowania;
  • udzielaj pochwały natychmiast;
  • precyzyjnie wyrażaj uznanie, podkreślając czego dotyczy;
  • nie używaj sarkazmów;
  • aprobatę wyrażaj całym sobą nie tylko słowami (uśmiechaj się, łap kontakt wzrokowy);
  • przytul dziecko, poklep, daj buziaka lub przybij piątkę;
  • wyrażaj się pochlebnie o dziecku w obecności innych;
  • częściej chwal dziecko jeśli stwarza szczególne problemy wychowawcze.

Wprowadź system nagród dla dziecka wzmacniający udzielenie pochwały

Jest to bardzo istotny bodziec w przypadku dzieci, które sprawiają szczególne trudności w wychowaniu.

  • jasno zdefiniuj oczekiwane zachowanie
  • wybierz skuteczne nagrody (tj. takie, które będą dla dziecka wystarczająco motywujące)
  • nagradzaj natychmiast
  • nie mieszaj nagród z karami
  • stopniowo zastąp namacalne nagrody rzeczowe aprobatą społeczną
  • dopasowuj taktykę nagradzania do nowych granic
  • różnicuj nagrody

Wyznaczanie granic

Badania wykazują, że w rodzinach, gdzie istnieje niewiele jasno sformułowanych standardów lub reguł postępowania, częściej zdarzają się problemy z wychowywaniem. Stąd wyznaczanie granic jest tak istotne w kształtowaniu Twojego dziecka i będzie to rzutowało bardzo istotnie na późniejsze jego życie. Poniżej wyznaczanie granic w praktyce – kilka przykładów:

Przykład 1 – „dziecko nie je i bawi się jedzeniem

Absolutnie nie wymuszajmy na dziecku, aby zjadło. To nigdy nie przyniesie dobrego efektu, może najwyraźniej w danej chwili nie jest na tyle głodne. Więc próba karmienia go przez Ciebie spowoduje tylko Twoje zdenerwowanie i Twojego dziecka.
Zatem jeżeli widzisz, że dziecko nie je i zaczyna się bawić jedzeniem – upomnij je, że jeżeli nie zacznie jeść i nadal będzie bawiło się jedzeniem to zakończy posiłek.
W przypadku, gdy upomnienie nie przynosi zamierzonego efektu zabierz dziecku talerz i powiedz „widzę, że skończyłeś jeść w związku z tym zabieram talerz”.

Przykład 2 – „ponoszenie konsekwencji złamania ustalonej granicy

W sytuacji, gdy Twoje dziecko stłucze lampę w domu choć upominałeś je, żeby nie grało w piłkę w domu, to absolutnie nie krzycz na nie.
Wyraź swoją dezaprobatę stanowczym tonem, podkreśl że nie należy grać w domu w piłkę a w związku z zaistniałym zniszczeniem i nie usłuchaniem prośby oraz przekroczeniem ustalonej granicy:

  • powiedz, że część kosztów w wysokości X zł dziecko pokryje z własnych pieniędzy ze skarbonki
  • natomiast resztę będzie musiało odpracować przez tydzień, przy codziennych dodatkowych zadaniach domowych.

wychowanie dziecka - nieposłuszne dziecko

Przykład 3 – „naturalne i logiczne konsekwencje zachowania

W Przypadku, gdy Twoje dziecko nie chce założyć kurtki wychodząc na dwór, nie zawsze musisz stawiać na swoim w postaci takiej, że nigdzie nie pójdzie. Otóż istotne dla rozwoju dzieci jest również to, aby same uczyły się na swoich błędach i wyciągały logiczne (i w dodatku swoje!) wnioski na przyszłość.
Jeżeli Twoje dziecko chce wyjść na dwór bez kurtki a wiesz, że jest za zimo pozwól mu jak zmarznie to następnym razem nie będziesz musiał mu nagadywać, aby ją założył bo sam będzie o tym pamiętał – jeżeli raz przemarzł to teraz będzie miał świadomość, że popełnił błąd.

Konsekwencja rodzica a jego autorytet

Oczywiście rad można dawać wiele, analizować i rozkładać na czynniki to całe wychowanie dziecka, wyznaczanie granic, udzielanie pochwał, nagradzanie aczkolwiek najważniejsze w tym wszystkim poza zdrowym rozsądkiem oczywiście jest niestety konsekwencja po stronie rodzica. Wyznaczając granicę musisz być konsekwentny, aby je później egzekwować od dziecka. Złota zasada jest taka – nie strasz dziecka sankcjami lub konsekwencjami jakie poniesie za jakieś przekroczenie granicy, jeśli nie będziesz w stanie wypełnić i dotrzymać wypowiedzianych słów lub określonej zasady.

Np: Jadąc autobusem z 4 letnim dzieckiem, jeśli zaczyna się źle zachowywać nie strasz go, że jeśli się nie uspokoi to dalej pojedzie samo a Ty wysiądziesz, bo z logicznego punktu widzenia, nie będziesz w stanie wypełnić swego rodzaju umowy słownej, którą zawrzesz w ten sposób z dzieckiem.

W takich sytuacjach ucierpi na tym bardzo mocno Twój autorytet, a budowanie autorytetu u dziecka to nie kwestia występowania z pozycji siły, bo jesteś większy starszy no i jesteś rodzicem. Tutaj chodzi o pracę u podstaw i codzienną orkę zwaną życiem 🙂

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s